Waarom we onze badkamerverwarmers opzettelijk proberen te beschadigen
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronica. Er is veel stoom, er spatten regelmatig waterdruppels rond, en de temperatuur kan in luttele minuten van ijskoud naar saunahot stijgen. Het is de perfecte omstandigheid voor een kortsluiting.
Als een afsluiting loskomt of als er een klein scheurtje in de kwartskraan ontstaat, is het afgelopen met de verwarmer. We willen niet raden hoe lang een verwarmer het nog zal uithouden, dus onderwerpen we ze aan ‘testen onder vochtige omstandigheden’. Dat betekent eigenlijk dat we ze in het laboratorium op de proef stellen tot ze het opgeven.
Het probleem met stoom
Waterdamp vindt altijd een weg naar binnen. Het dringt door de kleinste openingen in het apparaat heen en komt terecht op de elektrische contactpunten. In een gewone infraroodlamp kan deze vochtigheid zorgen voor microscopische barsten in het kwarts. Zodra de verwarmer wordt aangezet en warm wordt, rekken deze barsten zich uit. Zuurstof dringt erin, waardoor het wolfraamfilament oxideert. Hierdoor gaat de lamp veel eerder kapot dan normaal. Het is een ‘stille moordenaar’ voor verwarmers.
Hoe we ze echt testen
We plaatsen de apparaten in klimaatkamers die de omstandigheden in een badkamer na jarenlang gebruik nabootsen. We verhogen de luchtvochtigheid tot 95% en laten de temperatuur steeds op en neer schommelen.
We willen niet alleen weten of het apparaat het nog doet of niet, maar ook precies waar de materialen beginnen te falen. We letten bijvoorbeeld op:
**De afsluitingen: Krimpen de gommen of vervormen ze na verloop van tijd?
**De contactpunten: Corrumperen de terminals door al dat vocht?
**De isolatie: Lekt er elektriciteit wanneer het apparaat vochtig wordt?
Het compromis
We zouden natuurlijk enorme afsluitingen en dik glas kunnen gebruiken om de apparaten waterdicht te maken. Maar daar is een nadeel: te veel bescherming kan het tempo waarmee de ruimte opwarmt verminderen.
Het is een balansvraag. Je geeft misschien een paar seconden ‘directe warmte’ op, maar in ruil daarvoor heb je een lamp die na zes maanden nog steeds werkt. We passen de dikte van de afsluitingen aan tot we die ideale balans vinden: de lamp blijft wel goed werken, maar is tegelijkertijd waterdicht.
We dwingen deze verwarmers tot hun absolute limiet, want een storing in een badkamer is niet alleen storend, maar ook een veiligheidsrisico. We geven liever honderd apparaten in ons eigen laboratorium kapot, dan dat één apparaat in jouw badkamer kapotgaat.